Zo een 12 jaar geleden leerde ik je via Social Media kennen. 1 maand ouder dan ik, wonende, net als ik, in Almere. Eén wijk verderop. Maar tot op de dag van vandaag hebben wij elkaar nooit in het echt gezien. En helaas gaat dat ook nooit meer gebeuren.

Fanatiek deelde je je fotos op Instagram en Facebook, lenig en flexibel om die paal had je het paaldansen ontdekt. Totdat je lichaam andere plannen met je had. Een tijd ben je van Social Media verdwenen geweest. Een paar weken geleden reageerde je weer op Facebookposts van mij. Bijna onbegrijpelijk wat je schreef, maar je was er! En dat toverde een glimlach op mijn gezicht. Ik stuurde je nog een bericht met de vraag hoe het nu met je ging. Een paar dagen later zag ik het bericht op je Facebookpagina dat je je strijd had gestreden en dat je was overleden… Ik kan het niet bevatten hoe snel het leven dan voorbij kan zijn..

Eén maand ouder dan ik: 44 jaar ben je geworden.

Dat soort momenten zet jezelf aan het denken. Ik zit nu in een fase waarbij mijn kinderen 17 en 18 jaar zijn en hun eigen weg gaan. Ik zie ze minder en dat is dubbel. Want als ik die fotos weer zie dat ze 5-10 jaar waren en zo aanhankelijk en afhankelijk van je zijn, dan verlang ik daar weer naartoe. Maar aan de andere kant ben ik zo blij dat ze de wereld ontdekken, vrienden hebben, werken, en gaan en staan waar ze willen. Ik zie mijzelf als jongere ik in ze terug. School, werken, vrienden, feesten, altijd de deur uit en plezier maken!

44 jaar, als ik naar mijn opa en oma’s kijk, die 90+ zijn geworden, zit ik nu op bijna de helft (als het mij gegund is). En elk jaar lijkt steeds sneller te gaan. Werken is mijn lust en mijn leven. Maar ik realiseer mij steeds meer als ik in een stil huis thuis kom, dat er meer is dan alleen werken. Om me heen is alles gehaast en zie ik mijn omgeving veranderen. En niet ten goede. Ik maak mij zorgen, zorgen om de overheid die niet voor haar eigen mensen kiest, maar steeds meer hun eigen mensen lijkt uit te knijpen en het beste wil dansen naar de pijpen van Brussel. Ik heb zorgen om de toekomst voor mijn kinderen in Nederland en ik vraag mij steeds vaker af: wil ik hier nog wel blijven wonen? En waar wil ik dan wel heen en hoe en wat dan te doen? Wat wil ik met mijn tijd die ik nog tegoed heb. Maar ja, werk, mijn kinderen, familie, vrienden, liefde…

Soms is het gewoon fijn om weer te denken aan 12 jaar geleden, mijn kleine kinderen die om mijn heen hangen, jij die trots foto’s en filmpjes plaatst van je paaldanskunsten en er helemaal niets aan de hand lijkt te zijn.

Maak er een mooi optreden van daar boven, zonder angst, zonder ziekte, zonder pijn.

Liefs, Lex